Harry Joosten 1931-2021
In zijn jeugd in Nederlands-Indië kwam Harry in een
Jappenkamp, een tijd waar hij bijna nooit over gesproken heeft; hij moet daar
erg onder geleden hebben.
De jaarlijkse herdenking, tot op hoge leeftijd, van de capitulatie van Japan op
15 augustus 1945, samen met anderen die zich in dezelfde situatie hadden
bevonden, is hiervoor tekenend. Dit gebeurde traditioneel met een Indische
maaltijd.
Na de oorlog kwam hij naar Nederland en werd hij bij familie
ondergebracht en bezocht hij de middelbare school.
Na zijn studie geneeskunde kwam hij in Nijmegen bij professor
Moeys in opleiding tot chirurg en hij promoveerde tot doctor in de geneeskunde
op een proefschrift over tibiaplateaufracturen.
Hij vestigde zich als chirurg in het Canisius ziekenhuis, in
associatie met Dr. Pernet. Na samenvoeging met de praktijk van dr. Fokke werd
Harry hoofd van de afdeling en verkreeg hij de opleidingsbevoegdheid.
Talrijke assistenten werden door Harry tot chirurg opgeleid
en hij werd in Nijmegen geroemd als de beste opleider van de Nijmeegse
coassistenten. Hij deed ook nooit uit de hoogte tegen zijn aanstaande collegae.
In de jaren 70 kocht hij een vacantiehuisje in Oost-Kapelle
in Zeeland, waar hij met zijn familie vele vacanties doorbracht en erg gelukkig
was.
Groot was zijn kennis en liefde van klassieke muziek, vele
jaren had hij een abonnement bij het concertgebouw, waar hij dan op de
Vrijdagavond heen reed en zat te genieten. Zondags kwam het concert op de
radio, Harry maakte daar cassette opnames van en liet vele anderen meegenieten.
Harry hield van zijn beroep, hij was een uitmuntend chirurg,
die geen enkele overbodige handbeweging
maakte, en het was moeilijk voor hem dat hij met 65 jaar met pensioen moest
gaan.
In de vergaderingen van de medische staf was hij een berucht
debater, in scherpe analyse en bewoordingen won hij de meeste discussies. Ja, legde hij uit: laat eerst de ander
spreken en luister goed en verzamel dan pas je argumenten.
Harry was een vaste bezoeker van de bijeenkomsten van de Vereniging van Oud
Medische Specialisten, maar kon de laatste jaren daar niet meer bij zijn
doordat hij door een neuropathie bijna niet meer lopen kon.
