In memoriam Frans Rust (25.09.53 - 03.02.2025)
Frans was een geboren en getogen Nijmegenaar.Hij was al Canisiaan in zijn middelbare schooltijd en studeerde daarna medicijnen aan onze eigen KU. Maar pas na een tussenjaar gewerkt te hebben op de Holland-Amerika lijn.
Een avontuurlijke instelling was hem niet vreemd en hij was oprecht geïnteresseerd in ontwikkelingshulp. Als student nam hij deel aan een studiereis naar Cuba en deed zijn co-schap huisartsengeneeskunde gedurende 6 maanden in Ghana. Na een tropenopleiding was hij van 1982 tot 1985 werkzaam in Swaziland als “Medical Officer”en keerde slechts met tegenzin terug naar Nederland, prioriteit gevend aan de gezinssituatie.
Na een jaar assistentschap psychiatrie in Wolfheze specialiseerde hij zich in het UMC te Utrecht en trad in 1990 toe tot de maatschap oogheelkunde van het CWZ.
Hij heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de verdere uitbouw van zijn eigen afdeling en was zeer geliefd bij de medewerkers.
Maar hij was ook in bredere zin geïnteresseerd in het reilen en zeilen van het ziekenhuis, was goed op de hoogte “hoe de hazen liepen”, en heeft altijd een energieke rol gespeeld.
Hij was jarenlang medisch manager van zijn vakgroep, was penningmeester van het stafbestuur en ook vanuit de medische staf de financiële man binnen de STAC.
Het was een schok toen hij geconfronteerd werd met de ziekte van Parkinson. En in 2020 werd hij fysiek behoorlijk teruggezet na knie- en heupoperaties. Mentaal natuurlijk ook wel, maar hij zou zelf de laatste zijn om het daarover te hebben.
Het was bewonderenswaardig hoe hij, stenisch als hij was en met veel steun van Gerry, zeker ook geholpen door zijn niet aflatend gevoel voor humor, revalideerde, de moed erin probeerde te houden, en zich verzette tegen de geleidelijke achteruitgang.
Wij verliezen in Frans een goede vriend en een trouwe bezoeker van de VOMS-bijeenkomsten.
Wij zullen hem missen.
Onze gedachten zijn bij Gerry, zijn vier dochters en overige nabestaanden.
