In memoriam
Fred van der Heijden was er altijd en overal, op zijn 95ste kon hij nog leven alsof hij nooit zou sterven. Hij overleed plotseling tijdens een reis met Imke en zijn dochter in Duitsland.
Tot zijn pensioen heeft hij als orthopedisch chirurg op de Sint Maartenskliniek gewerkt maar hij werd door ons bestuur voor de VOMS uitgenodigd.
Hij had de volledige opleiding tot chirurg gehad in het CWZ , toen nog Sint Canisiusziekenhuis geheten. Hij werd daarna door Bär en Bossers naar de SMK gehaald waar hij zijn opleiding tot orthopedisch chirurg deed. De SMK was destijds de enige opleidingskliniek orthopedie in de verre omtrek.
Er was een intensieve samenwerking met het Canisius, de Radboud bestond nog niet, met consulentschappen over en weer en later ook met de anesthesistengroep van het CWZ die ook in de SMK werkte. In het CWZ deed de SMK de wervelkolomoperaties waarbij de thorax moest worden geopend. Fred was met Bossers als opleider een stuwende kracht in de prille kliniek, hij was een begenadigd operateur en een beminnelijke organisator uit de beschaafde school van Canisiaan Pernet.Hij was later ook lid van de klachtencommissie van het CWZ.
Na de grote brand in de SMK kreeg haar Raad van Bestuur binnen korte tijd de goedkeuring uit den Haag voor een kapitale herbouw en zelfs uitbreiding van de orthopedische afdeling. Dit was verbazend omdat toentertijd in Den Haag ernstig aan het bestaansrecht van de categorale klinieken werd getwijfeld. De vele nevenfuncties van Fred op landelijk niveau zijn hierbij waarschijnlijk wel van invloed geweest. Hij was lid van het LSV bestuur, van het bestuur van de Nederlandse Orthopedische Vereniging, van het Concilium, het Scheidsgerecht, het college van Ziekenhuisvoorzieningen, het Pensioenfonds Medische Specialisten en vele andere raden. Fred deed nooit belangrijk maar hij was het wel, in hoge mate.
De Raad van Bestuur van het CWZ die zich in vele bochten had moeten wringen om de nieuwbouw van het CWZ voor elkaar te krijgen had grote bewondering voor wat de Raad van Bestuur van de SMK gelukt was. Deze op zijn beurt bewonderde de slagkracht en de bekendheid van het CWZ-bestuur, bijvoorbeeld vanwege de goede resultaten van sponsoring. Er ontstonden zodoende fusieplannen, maar deze zijn uiteindelijk toch niet doorgegaan.
Fred was ook voorzitter van de medische staf van de SMK. Problemen doorzag hij doorgaans razendsnel, schijnbaar moeiteloos vond hij de tactische oplossing, in teamverband uiteraard.
Hij bleef lid van vele verenigingen, en was ook jarenlang jurylid van de Carnavalsoptocht op Rosenmontag in Beek-Ubbergen,
Hij speelde nog altijd viool in een ensemble, en onderhield ons over Wagner en Stravinsky.
Hij was een trouwe bezoeker van de VOMS en hield ook meerdere presentaties. En bij een probleem met de pc kreeg hij de Powerpoint wel weer aan de gang.
De jaren kregen geen vat op zijn brein en hij doorstond een ernstige corona-infectie en een beenamputatie op bewonderenswaardige wijze, waarbij hij in de herstelfase, maar ook daarna, veel steun heeft gehad van Imke.
Hij bleef even evenwichtig als tevoren, en was zelfredzaam zoveel als maar mogelijk was.
Hij was een voorbeeld voor velen en wij zullen hem erg missen.
Willem van Erp
