Agenda 2026

1 april Toine Lagro-Janssen: Sekse- en gendersensitieve geneeskunde
6 mei de heer en mevrouw Bots: Madame de Maintenon
3 juni Zomerborrel
In juli en augustus géén bijeenkomst
2 september Martin Schuurmans: Paranormale verschijnselen
7 oktober Theo Voorn: Gehoorapparaten
4 november Gert van Dijk: titel volgt
2 december nog onzeker.

Blogarchief

donderdag 16 december 2021

In memoriam bij het overlijden van Harry Joosten op 3 december 2021 door Wilfried de Goeij


Harry Joosten 1931-2021

 

In zijn jeugd in Nederlands-Indië kwam Harry in een Jappenkamp, een tijd waar hij bijna nooit over gesproken heeft; hij moet daar erg onder geleden hebben.
De jaarlijkse herdenking, tot op hoge leeftijd, van de capitulatie van Japan op 15 augustus 1945, samen met anderen die zich in dezelfde situatie hadden bevonden, is hiervoor tekenend. Dit gebeurde traditioneel met een Indische maaltijd.

Na de oorlog kwam hij naar Nederland en werd hij bij familie ondergebracht en bezocht hij de middelbare school.

Na zijn studie geneeskunde kwam hij in Nijmegen bij professor Moeys in opleiding tot chirurg en hij promoveerde tot doctor in de geneeskunde op een proefschrift over tibiaplateaufracturen.

Hij vestigde zich als chirurg in het Canisius ziekenhuis, in associatie met Dr. Pernet. Na samenvoeging met de praktijk van dr. Fokke werd Harry hoofd van de afdeling en verkreeg hij de opleidingsbevoegdheid.

Talrijke assistenten werden door Harry tot chirurg opgeleid en hij werd in Nijmegen geroemd als de beste opleider van de Nijmeegse coassistenten. Hij deed ook nooit uit de hoogte tegen zijn aanstaande collegae.

In de jaren 70 kocht hij een vacantiehuisje in Oost-Kapelle in Zeeland, waar hij met zijn familie vele vacanties doorbracht en erg gelukkig was.

Groot was zijn kennis en liefde van klassieke muziek, vele jaren had hij een abonnement bij het concertgebouw, waar hij dan op de Vrijdagavond heen reed en zat te genieten. Zondags kwam het concert op de radio, Harry maakte daar cassette opnames van en liet vele anderen meegenieten.

Harry hield van zijn beroep, hij was een uitmuntend chirurg, die geen enkele  overbodige handbeweging maakte, en het was moeilijk voor hem dat hij met 65 jaar met pensioen moest gaan.

In de vergaderingen van de medische staf was hij een berucht debater, in scherpe analyse en bewoordingen won hij de meeste discussies.  Ja, legde hij uit: laat eerst de ander spreken en luister goed en verzamel dan pas je argumenten.

Harry was een vaste bezoeker van de bijeenkomsten van de Vereniging van Oud Medische Specialisten, maar kon de laatste jaren daar niet meer bij zijn doordat hij door een neuropathie bijna niet meer lopen kon.

 

 


Geen opmerkingen: