20 DECEMBER 1939 - 6 APRIL 2024
Ruim 20 jaar hebben Maerten en ik mogen samenwerken voor het
CWZ. Ook hij begon in het oude Canisius, aanvankelijk als
sectorhoofd en niet lang daarna in de Hoofddirectie, later omgezet
tot Raad van Bestuur. Naast onze operationele taken stonden die
eerste jaren van ons werk zeker ook in het teken van de te realiseren
nieuwbouw in het Jonkerbos.
Om de toestemming te kunnen verkrijgen voor een nieuw ziekenhuis
moest er een budgetneutrale overgang gemaakt worden. Dat
veroorzaakte nogal wat beperkingen en dus werd er hard gewerkt om
extra fondsen te werven voor een uitgebreidere bouw.
Maerten was daarbij de drijvende kracht en zijn vaardigheden bij de
verbindingen met bedrijfsleven en regionale overheden hebben
prachtige resultaten opgeleverd. Mooie voorbeelden van twee groot-
schalige fondswervings-activiteiten waren de race van de gele
plasticeendjes in de Waal en de verhuizing van de bedden van de
Annastraat naar het Jonkerbos, waarbij alle opgenomen patiënten in
bed in een optocht door de straten werden geduwd door familieleden
en vrijwilligers, met een sponsoropbrengst per bed.
De binnenhof zou eigenlijk de Maerten Verstegen Hof moeten heten.
Gezien de grote inspanningen van Maerten om deze met sponsor-
gelden te realiseren.
Ook in de jaren van samenwerking in het huidige CWZ was de
verbinding met de CWZers en de externe relaties een belangrijk
aandachtspunt en daar waren de sterke vaardigheden van Maerten
van grote meerwaarde.
In de jaren van Maertens bestuurlijke rol waren de medewerkers
trots op het CWZ, er was volop enthousiasme en vrolijkheid.
Ook de relatie met de medische staf was zeer positief en constructief.
Het ging zelfs zover dat de recent overleden collega Wilfried de
Goeij een portretschilderij van de Raad van Bestuur heeft
geschilderd en dat als een verrassing bij de ingang van de bestuurs-
vleugel had opgehangen. Wij vonden dat wel heel mooi, maar ook
wel iets te veel van het goede.
Maerten zelf was overigens ook een zeer enthousiaste hobbyschilder
en heeft na zijn pensioen diverse malen met prachtig werk geëxposeerd.
Naast een goede bestuurder was hij natuurlijk ook altijd wel de dokter.
Beroemd is de anekdote, dat op een vroege ochtend een patiënt op de
CCU ontwaakte en aan de behandelend cardioloog vroeg, wat de
directeur van het CWZ in het Casino deed. Het bleek dat de betreffend
patiënt in het Casino als klant een hartinfarct had gekregen en door
Maerten was gereanimeerd. Maerten was daar niet als gokker, maar
zijn Lions Club had een bijeenkomst in een vergaderzaal.
Onze samenwerking was zo stevig, dat Maerten onaangenaam verrast
was toen hij vernam dat ik in 1998 overstapte naar PGGM, twee jaar
voordat hijzelf met pensioen ging. Hij wilde dat wij samen zouden
vertrekken.
Het is heel jammer dat hij de laatste vier jaren van zijn leven niet meer
in staat was om de VOMS bij te wonen, want ook daarvan heeft hij
altijd zeer genoten.
Ook de relatie van de Raad van Bestuur met de medische staf is door
hem altijd sterk gebleven met vele mooie herinneringen.
Wij waren collega’s en vrienden. De herinnering aan hem is die van
positivisme, vrolijkheid, verbinding en grote betrokkenheid.
Heino van Essen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten