Uitnodiging voordracht 7 september 2022 'Een geheime code' door Fred van der Heijden

Beste mensen, Graag nodigen wij jullie uit voor de bijeenkomst van de VOMS op 7 september om 16.30 uur. Deze vindt als van ouds plaats in hotel Rozenhof aan de Nijmeegsebaan 114 in de Heilig Landstichting. Wij zijn verheugd dat Fred van der Heijden een voordracht wil houden met de intrigerende titel “Een geheime code”. De partners zijn van harte uitgenodigd voor deze bijeenkomst. Wij zijn blij Wout Barendregt, Bart Benraad, Julius Janssen en Henk Vergunst als nieuwe leden van de VOMS te verwelkomen. Het programma ziet er dan als volgt uit: 16.30 uur: ontvangst met borrel 17.00 uur: voordracht Fred van der Heijden getiteld “Een geheime code” 18.00 uur: diner Graag doorgeven met hoevelen je komt en of je deelneemt aan het diner. Overigens zijn de de verslagen van de voordrachten te vinden op de weblog van de VOMS http://vomscwz.blogspot.com/?m=1 Met vriendelijke groeten, Sven, Wil, Rogier, Frank

Presentatie 11 mei prof. dr. Kees Kramers over Polyfarmacie bij ouderen en geneesmiddelen in het milieu

 

In memoriam bij het overlijden van Hans van der Spek door Mathé Prick en Wim Verhagen

Op 28 april 2022 overleed plotseling Hans van der Spek, neurochirurg, oud lid van de Medische Staf van het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis en het Radboud Ziekenhuis. 

Hans werd geboren in Amsterdam, doorliep de lagere school in ’s-Gravenhage, de middelbare school en medische studie volgden in Leiden. 

Na de militaire dienstplicht en een stage van 3 maanden op de afdeling foniatrie van het AZU begon hij op 1 juli 1970 met de opleiding tot neurochirurg aan het Neurochirurgisch Centrum Nijmegen, met als opleider Prof Dr H Walder. Vanaf 1 juli 1976 was Hans hieraan als neurochirurg verbonden. 

Hans was een breed ontwikkeld mens. Als neurochirurg beoefende hij zijn vak in de volle breedte, van tumor- en aneurysmachirugie tot hernia-operaties en ingrepen aan perifere zenuwen. Hans was een perfectionist, bij een operatie van een tumor mocht er geen restje tumorweefsel overblijven, zeker niet bij goedaardige meningeomen. Aneurysma-chirurgie is geduldwerk, Hans was daarvoor geschapen. Voor het leggen van zenuwnaden (het hechten van zenuwen) gold hetzelfde. Hans promoveerde in 1989 op een studie naar verbindingen tussen extra- en intracraniële vaten, een onderwerp dat in de jaren daarvoor erg ín geworden was. Voor Hans stond te patiënt centraal; een goede behandeling mocht tijd kosten. Persoonlijk herinner ik me meerdere operaties waarbij ik mocht assisteren die duurden van 08.00 tot 22.00 of later. Af en toe pauzeren voor een sigaret was voor Hans wel wezenlijk; de anesthesist en assistent letten intussen op de toestand van de patiënt. En soms was de operatie een stuk verder, wanneer Hans terugkwam, m.n. in de tijd dat zijn vaak handige Indonesische assistenten hem hadden geholpen. 

Soms schrokken mensen wel eens omdat Hans kortaf leek; maar hij had altijd aandacht voor zijn patiënten en medewerkers. Verpleegkundigen vroegen hem nooit vergeefs om hulp. Alleen nieuwe typistes moesten vaak wennen aan zijn binnensmondse staccatostijl van dicteren : je moest er aan wennen om het te kunnen verstaan, en dan nog was het soms moeilijk. 

Hans was actief in het bestuur van de Medische Staf, gaf veel onderwijs, vaak verlucht met mooie illustraties. Onderwijs gaf hij zowel aan studenten Geneeskunde en Tandheelkunde, als aan verpleegkundigen van beide ziekenhuizen. Hij had een hele verzameling kunstzinnige weergaven van de geneeskunst, vertelde daarover graag met fraaie anekdotes. Hans was een perfect speecher, soms scherp, maar zéér onderhoudend en humoristisch. 

Hans was reserve-officier, moest dus regelmatig op herhaling; hij was daar trots op. 

Hans was fervent francofiel, zijn echtgenote Violette vertegenwoordigde haar moederland jarenlang als consul in deze regio. 

Hans bezocht trouw de bijeenkomsten van de oud-medische staf, ook de digitale in Covid-tijd; soms bleef hij daarbij letterlijk onzichtbaar, wanneer er dan uit het niets een vraag kwam, was duidelijk dat Hans oplettend aanwezig was. 

Wij zullen hem missen. 

Uit zijn proefschrift, 2 hem typerende stellingen : 

11. Protocollaire geneeskunde is geen geneeskunst. 

16. De, in een periode van 368 jaar tot stand gekomen, gelijke behandeling van man en vrouw in de Rue l'Etuve en de Petite Rue des Bouchers in Brussel levert het bewijs van hun ongelijkheid: de man kan grotere hoogte bereiken dan de vrouw.

Uitnodiging VOMS bijeenkomst 11 mei 2022 (i.p.v. 4 mei)

Beste mensen, 

Graag nodigen wij jullie uit voor de VOMS bijeenkomst op 11 mei om 16.30 uur, als altijd in Rozenhof. Wij zijn blij dat Prof. Kees Kramers, een begenadigd spreker, een voordracht wil houden. Op verzoek van de spreker begint de voordracht om 17.30 uur. 

Het programma ziet er als volgt uit: 

16.30 uur: ontvangst en borrel. 

17.30 uur: voordracht Prof. Kees Kramers getiteld ‘Polyfarmacie bij ouderen en geneesmiddelen in het milieu’. 

18.30 uur: diner. 

Graag een bericht of je komt en deelneemt aan het diner. 

Deze bijeenkomst is zonder partner, maar de volgende bijeenkomst op 1 juni, de traditionele zomerbijeenkomst, is met partner. 

Overigens zijn de de verslagen van de voordrachten te vinden op de weblog van de VOMS http://vomscwz.blogspot.com/?m=1 

Zoals eerder besproken wordt hieronder het adressenbestand van de VOMS bijgesloten. Omdat de weblog van de VOMS niet besloten is, kan het adressenbestand daar niet geplaatst worden. 

Met vriendelijke groeten, 

Sven, Rogier, Wil en Frank

Presentatie Jean-Paul van Basten over robotchirurgie 6 april 2022

Als je op de afbeelding klikt komt groot scherm.

Echter bij groot scherm worden de 7 kleine 

filmpjes na dia 15 overgeslagen.